Het afgelopen jaar ben ik me als vrijwilliger gaan bezighouden met activiteiten voor basisschoolkinderen in de natuur. De oude liefde voor mijn vak bloeit weer op. Ik was immers lang geleden onderwijzeres.
Natuur en milieueducatie. De betaalde instellingen zijn in de vorige decennia wegbezuinigd door de overheid. Toen ik nog op het departement van OCenW werkte waren er nog collega’s die zich intensief en met kennis van zaken hard maakten voor natuur- en milieueducatie. Het is een onderschoven kindje geworden en ‘weggeschreven’ binnen de kerndoelen en lesmethodes. Leerkrachten worden verondersteld dat nu zelf te doen. De druk op het onderwijs en wat er in de klas moet gebeuren is echter gigantisch. Fijn om te merken dat door enthousiaste en veelal gepensioneerde, gepassioneerde liefhebbers van de natuur het belang van deze educatie ingezien wordt en vrijwillig (=onbetaald) in stand gehouden.
Kinderen mee naar buiten de natuur in en laten beleven wat er allemaal te zien is en waarom de natuur zo waardevol en o zo kwetsbaar is, daar komen de leerkrachten zelf niet aan toe. De verwondering, het enthousiasme, het kijken, voelen, ruiken, horen, proeven dat is waar het bij het werk als schoolgids van IVN om draait.
Het is nu lente en natuurlijk gaan we dan op pad om de kinderen dat te laten ervaren. Het verzoek van de leerkracht was om een les met het onderwerp ‘ in de weide’ te doen.
We hadden diverse onderdelen uit het hoofdstuk van de nieuwe lesmethode van de school gepakt om buiten met de kinderen mee aan de slag te gaan. Opgezette weidevogels, fietsbanden om daarbinnen het aantal plantensoorten te tellen op diverse plekken (monocultuur en kruidenrijk grasland).
Een (meegebrachte) narcis uit elkaar pluizen en alle onderdelen bekijken met steelloepjes. De scharnierende meeldraden, waarom zou dat zijn? De zaden verstopt in die dikke ‘knobbel’ onder de bloem. De holle stengel, he bij de tulp is dat niet zo….
Nadat alle onderdelen bewonderd zijn en met elkaar gedeeld, zegt een van de meisjes:†Wat is dat eigenlijk mooi en knap gemaakt en wat jammer eigenlijk dat je dat dan zomaar in een vaas zet en weggooit.â€
Kijk dat is nou precies waarom ik zoveel plezier aan dit werk beleef, dat zaadje planten in de volgende generatie, bewustwording van de wonderlijke wereld van de natuur en dat je niet zomaar alles wat daarin voorkomt kan vernietigen.
Barbara Wevers
Officemanager De Gemeynt Coöperatie, en als vrijwillige ‘ schoolgids’ actief bij IVN-Apeldoorn.
